Hoe een gemeenschapscentrum in Gent zijn deuren opent voor evangelisatie, muziek, gesprek en de schoonheid van het toeval.
Ilse Spiloes is 58 jaar en leidt het gemeenschapscentrum Clemenspoort in Gent met veel zorg en energie. Haar parcours begon vroeg: ze werkte jarenlang op een school als muzieklerares en als begeleider voor haar leerlingen, en zette zich in voor pastorale zorg, organisatie en het ontwikkelen van creatieve formats. Ze werd gevormd door een vroege band met de redemptoristen, vooral door een priester die haar als jong meisje ernstig nam en haar steun bood.
Dat vertrouwen en dat gevoel gezien te worden, draagt ze sindsdien met zich mee. Ongeveer acht jaar geleden aanvaardde ze de uitnodiging om bij Clemenspoort te komen werken. In het begin lag haar focus op de zakelijke kant van dit project, maar gaandeweg groeiden haar verantwoordelijkheden – en haar engagement. Vandaag bewaakt ze het geheel: evenementen, vrijwilligerscoördinatie, muzikale leiding, netwerking en communicatie. Ze is de voorzitter van deze ‘open huis’-gemeenschap, al komt ze nooit afstandelijk of hiërarchisch over. Ze ziet het niet alleen als haar job, maar als een persoonlijke keuze om partner te zijn in de missie van de redemptoristen.
Clemenspoort is een bijzondere plek. Ontstaan vanuit de redemptoristische geest en gebouwd in samenwerking met verschillende partners, brengt het centrum gemeenschappelijk wonen, spirituele initiatieven, sociaal engagement en culturele openheid samen. Het gebouw ligt op een steenworp van het Gentse hoofdstation Sint-Pieters en herbergt niet alleen ruimtes voor activiteiten, maar ook een religieuze cohousing, sociale dienstverlening, een kapel en ateliers. Zowel de architectuur als de werking weerspiegelen een gedeeld doel: openheid, duurzaamheid en participatie.
Ilse vertelt over heel praktische initiatieven, zoals het Repair Café, waar vrijwilligers regelmatig kapotte spullen herstellen – toestellen, kleren, huishoudelijke items. Een eenvoudige, bijna alledaagse daad, die toch in stilte gemeenschap opbouwt. Of over de Alpha-bijeenkomsten, die zich over tien weken uitstrekken: mensen delen een maaltijd, bekijken korte video’s over het katholieke geloof en praten daarna vrijuit over vragen, twijfels en ervaringen. Er is geen druk, geen dogma. Voor Ilse is het belangrijk dat mensen niet alleen passief luisteren, zoals in traditionele kerksettings, maar actieve deelnemers worden – de zogeheten ‘missionaire leerlingen van Jezus Christus’ – dat ze hun eigen stem in de ruimte kunnen brengen om in hun geloof te groeien. Dat geldt ook voor muziek, het domein waar ze haar werk ooit begon. Voor haar is muziek nooit zomaar achtergrond of versiering. Het is een manier om sfeer te scheppen, een ruimte die mensen verbindt en open blijft voor verschil en voor het onverwachte.
Ze deelt ontroerende verhalen van kleine momenten waarop plots iets oplicht. Met Pinksteren nodigde Clemenspoort mensen uit voor een gezamenlijke maaltijd – niet alleen om aanwezig te zijn, maar om ook iets bij te dragen. De gasten kwamen niet met lege handen; ze brachten gerechten mee om te delen. Tegen het einde waren twee koelkasten gevuld met eten dat door de gemeenschap was klaargemaakt. Voor Ilse was dit een teken dat de verantwoordelijkheid was verschoven – van de gastheer naar de mensen zelf. Het zijn precies die ogenschijnlijk kleine verschuivingen waar ze scherp op let, omdat ze tonen dat mensen de plek stilaan als de hunne beginnen te ervaren.
Serendipiteit – het gelukkige toeval – speelt een centrale rol in haar werk. Toen het centrum plots hulp nodig had bij het updaten van de website, nam een 36-jarige man contact op – schijnbaar uit het niets – en bood aan het op zich te nemen. Ilse ziet zulke momenten niet als louter toeval, maar als deel van een beweging die je niet kunt afdwingen, alleen kunt opmerken. Voor haar is Clemenspoort een plek die ruimte geeft aan zulke bewegingen. Ze gelooft niet in rigide programma’s, maar in aandachtig luisteren en open delen. Dat is wat de plek haar unieke kwaliteit geeft: dat ze nooit echt ‘af’ is, maar in de beste zin een werk in wording blijft.
Wat Ilse drijft, is geen grootse visie maar een stille overtuiging: dat mensen op zoek zijn naar gemeenschap – zelfs in een seculiere, snel levende stad als Gent. Clemenspoort is niet alleen een missionair project, zegt ze, maar een resonantieruimte – open voor gelovigen, zoekenden en nieuwsgierigen. Wie binnenstapt, moet zich niet toegesproken of terechtgewezen voelen, maar welkom. En wie blijft, doet dat niet omwille van regels, maar omwille van relaties.
In gesprek voel je Ilse Spiloes’ warmte, haar rust en haar stille vastberadenheid. Haar werk in Clemenspoort is niet enkel een beroep, maar de uitdrukking van een diep innerlijk engagement: dat het zinvol is ruimtes voor anderen te creëren. Ruimtes waar muziek klinkt, waar mensen luisteren, lachen, dingen herstellen, samen eten – en hopelijk iets voelen dat in het rumoer van alledag vaak verloren gaat. Het is geen luide plek. Maar wel een heldere.
Alpha is een instapmoment – en Clemenspoort is een plek waar gemeenschap groeit: met muziek, open gesprekken en ruimte voor het toeval. Kom langs en ontdek wat jou deugd doet.
Clemenspoort leren kennen