De wonden als ontmoetingsplaats voor God

 

"Toon je wonden" - dat is een centraal woord van ons geloof. Het Oude Testament zegt steeds dat God de wonden van Zijn volk kent en daaraan lijdt. IsraŽl kan al zijn ellende en pijn aan hem voorleggen Job doet dit zo openlijk en krachtig, als bijna niemand anders.

Hij wordt vanwege zijn wonden gemeden door zijn familie en zijn vrienden. Het verdingen van lijden heeft dus een lange traditie. De profeten in IsraŽl protesteren tegen het toedekken van lijden en ellende. In het vierde lied van de dienaar van God, herinnert de profeet Jesaja zijn tijdgenoten aan de lijdende mens: "Geminacht en gemeden werd hij door de mensen, man van smarten, met ziekte vertrouwd, een mens die zijn gezicht voor ons verbergt, door ons geminacht en als niet de moeite waard beschouwd. wij echter beschouwden hem als een geslagene, door God gekastijd en vernederd. Maar .. Maar het heeft de HEER behaagd hem ziek te maken en te breken. Waarlijk, hij heeft zichzelf tot een zoenoffer gemaakt." (Jes 53,3-4.10).

Dit Woord kan ons helpen, net als de apostelen, om de implicaties van het leven, de dood en de opstanding van Jezus te begrijpen. Jezus ging op de gewonden toe, hij was niet bang voor contact. Hij heeft voor hun wonden gezorgd en ze op zijn eigen lichaam gedragen, tot het bittere einde. Hij heeft de wonden van de mensheid doorstaan. Hij geneest door zichzelf te laten verwonden. Het kruis, het symbool van het christendom, laat in alle openheid zien hoe zwaar hij gewond is. Het laat ons zien dat we zijn wonden niet hoeven te verbergen, maar ze openlijk kunnen te presenteren. Door hen werd hij de bron van onze redding, de Verlosser van de wereld. Hij is de 'gewonde dokter', zoals het vroege christendom hem noemt.

De wonden zijn op hem gedrukt. Ze behoren hem toe, zelfs na de opstanding. Hij verstopt ze niet en ontkent ze niet. Hij vraagt er juist om om ze te zien en aan te raken: "Thomas, steek je vingers uit - hier zijn mijn handen! Strek uw hand uit en leg die in mijn zij, en wees niet ongelovig, maar gelovig! " (Joh. 20:27). De weg naar geloof gaat via de wonden. Het zijn geen tekenen van de afwezigheid van God, maar eerder de plaats van Gods ontmoeting. Hier kunnen we , als we niet vluchten, "God leren", zoals Martin Buber zegt. Wonden kunnen accepteren is in waarheid genade. Dit geldt voor de wonden van Jezus en onze eigen wonden. Alleen door onze eigen wonden kunnen we tot de wonden van anderen naderen.

Uit: Franz Kamphaus, Grounding the Faith. Interrupties. Herder Verlag Freiburg Basel Wenen, Wenen 2001.

 

 


Ga naar het archief met alle 'Impulsen'